Teorie (Założenia) treningu są podstawą każdego stylu. Ze zrozumienia teorii wynikają ruchy i techniki. Jeżeli praktykujesz styl Żurawia niezgodnie z założeniami, wtedy techniki, które wykonujesz, nie mogą być uważane za styl Żurawia.

Zachodnią widownię najbardziej fascynują pokazy rozbijania twardych przedmiotów, takich jak: deski i cegły. Jednak widownia, a nawet wykonujący pokaz często ignorują stojące za tym zasady. Faktem jest, że wielu praktyków sztuk walk rozbijając twarde przedmioty naraża się na różnego rodzaju kontuzje, które ujawniają się dopiero w późniejszym życiu. Jest to tym ważniejsze, że wielu instruktorów namawia uczniów do rozbijania twardych przedmiotów bez znajomości celu tego treningu i ogólnej teorii. Tekst ten pozwoli czytelnikowi zrozumieć te apekty tak, aby mógł w przyszłości uniknąć niepotrzebnych kontuzji.

trening ze świecą w kung fuW społeczności chińskich sztuk walki, trening świecy jest istotnym elementem szkolenia adepta kung fu (gongfu). Jest tak, ponieważ w dawnych czasach świeca była podstawowym i łatwo dostępnym źródłem światła. W tym artykule chciałbym przedstawić kilka przykładów treningu ze świecą. Mam nadzieję że te przykłady zainspirują was do takiego treningu.

Często widzimy praktykujących Gong Fu (Kung Fu), którzy chcą osiągnąć poziom mistrza po 3-4 latach treningu. Nawet dziś ten fenomen nie mógłby się zdarzyć w Chinach. 10 lat ciężkiej pracy i nauki pod okiem mistrza to absolutne minimum aby dotrzeć do korzeni stylu. Zbyt wielu ćwiczących szuka mnogości form, sekwencji, kata zamiast sięgnąć głębiej i zrozumieć cel ruchu, doskonalić go i ćwiczyć się w jego zastosowaniu. Jestem bardzo rozczarowany widząc, że dzisiejsze pokolenie nie może doczekać się mianowania ich "mistrzem" lub "sifu" - że nie chcą ciężko zapracować na ten zaszczyt. Wydaje się, że pieniądze i fałszywa duma umiejscowiły się przed wewnętrzną satysfakcją i samodyscypliną. Jakość tradycyjnego Gong Fu traci przez ostatnie 20 lat ponieważ artyści sztuk walk zajmują się “kwiatami” i “gałęziami” różnych styli zamiast zgłębiać ich korzenie.

Według staro-chińskich wierzeń i przekonań, zarówno w człowieku jak i w całej przyrodzie istnieją dwa przeciwstawne i ścierające się ze sobą pierwiastki, które decydują praktycznie o wszystkim, co dzieje się wokół nas i w nas samych.

Mówi się, że styl ten stworzyła kobieta imieniem Fang, Qi-Niang we wczesnym okresie Qing Kangxi (1662-1723 r. n. e.). Według książki Tezy Pięści Białego Żurawia (Bai He Quan Lun) w Lishui, w prowincji Zhejiang w okresie tym żył stary mistrz Fang, Zhen-Dong (inaczej zwany Fang, Zhang-Guang), który uczył swoją córkę Fang, Qi-Niang sztuki walki. Fang, Qi-Niang często chodziła nad rzekę blisko jej domu, by obserwować jak żurawie polują, bawią się w wodzie, skaczą, potrząsają ciałem, krzyczą i śpią.

Podejmując naukę Kung Fu, dobrze jest rozpocząć od zrozumienia znaczenia tego słowa. Kung Fu (lub inaczej - Gongfu) dosłownie oznacza energię (Kung) i czas (Fu). Wielu ludzi z Zachodu błędnie sądzi, że samo Kung Fu oznacza już pewien sposób walki.

Chińskie style sztuk walki można rozróżniać po sposobie w jaki manifestują Jin (bojową moc); dzielimy je na style twarde, miękkie i twardo-miękkie. Ogólnie mówiąc style twarde wykorzystują w większym stopniu siłę mięśni. W tych stylach Qi doprowadza się do mięśni lub wytwarza w określonym obszarze, po czym napina się mięśnie aby uwięziona w nich Qi doenergetyzowała je do poziomu maksymalnej sprawności.