Tai Chi Kung Fu Qigong - YMAA.PL

Teorie (Założenia) treningu są podstawą każdego stylu. Ze zrozumienia teorii wynikają ruchy i techniki. Jeżeli praktykujesz styl Żurawia niezgodnie z założeniami, wtedy techniki, które wykonujesz, nie mogą być uważane za styl Żurawia.

Zachodnią widownię najbardziej fascynują pokazy rozbijania twardych przedmiotów, takich jak: deski i cegły. Jednak widownia a czasem nawet wykonujący ignorują stojące za tym zasady. Faktem jest, że wielu praktyków sztuk walk rozbijając twarde przedmioty naraża się na różnego rodzaju kontuzje, które ujawniają się dopiero w późniejszym życiu. Jest to tym ważniejsze, że wielu instruktorów namawia uczniów do rozbijania twardych przedmiotów bez znajomości celu tego treningu i ogólnej teorii. Tekst ten pozwoli czytelnikowi zrozumieć te apekty tak, aby mógł w przyszłości uniknąć niepotrzebnych kontuzji.

Często widzimy praktykujących Gong Fu (Kung Fu), którzy chcą osiągnąć poziom mistrza po 3-4 latach treningu. Nawet dziś ten fenomen nie mógłby się zdarzyć w Chinach. 10 lat ciężkiej pracy i nauki pod okiem mistrza to absolutne minimum aby dotrzeć do korzeni stylu. Zbyt wielu ćwiczących szuka mnogości form, sekwencji, kata zamiast sięgnąć głębiej i zrozumieć cel ruchu, doskonalić go i ćwiczyć się w jego zastosowaniu. Jestem bardzo rozczarowany widząc, że dzisiejsze pokolenie nie może doczekać się mianowania ich "mistrzem" lub "sifu" - że nie chcą ciężko zapracować na ten zaszczyt. Wydaje się, że pieniądze i fałszywa duma umiejscowiły się przed wewnętrzną satysfakcją i samodyscypliną. Jakość tradycyjnego Gong Fu traci przez ostatnie 20 lat ponieważ artyści sztuk walk zajmują się “kwiatami” i “gałęziami” różnych styli zamiast zgłębiać ich korzenie.

Według staro-chińskich wierzeń i przekonań, zarówno w człowieku jak i w całej przyrodzie istnieją dwa przeciwstawne i ścierające się ze sobą pierwiastki, które decydują praktycznie o wszystkim, co dzieje się wokół nas i w nas samych.

Mówi się, iż styl ten stworzyła kobieta imieniem Fang, Qi-Niang we wczesnym okresie Qing Kangxi (1662-1723 r. n. e.). Według książki Tezy Pięść Białego ŻurawiaBai He Quan Lun) w Lishui, w prowincji Zhejiang w okresie tym żył stary mistrz Fang, Zhen-Dong (inaczej zwany Fang, Zhang-Guang), który uczył swoją córkę Fang, Qi-Niang sztuki walki. Fang, Qi-Niang często chodziła nad rzekę blisko jej domu, by obserwować jak żurawie polują, bawią się w wodzie, skaczą, potrząsają ciałem, krzyczą i śpią.

Podejmując naukę Kung Fu, dobrze jest rozpocząć od zrozumienia znaczenia tego słowa. Kung Fu (lub inaczej - Gongfu) dosłownie oznacza energię (Kung) i czas (Fu). Wielu ludzi z Zachodu błędnie sądzi, że samo Kung Fu oznacza już pewien sposób walki.

Chińskie style sztuk walki można rozróżniać po sposobie w jaki manifestują Jin (bojową moc); dzielimy je na style twarde, miękkie i twardo-miękkie. Ogólnie mówiąc style twarde wykorzystują w większym stopniu siłę mięśni. W tych stylach Qi doprowadza się do mięśni lub wytwarza w określonym obszarze, po czym napina się mięśnie aby uwięziona w nich Qi doenergetyzowała je do poziomu maksymalnej sprawności.